کارخانه تولیپرس، نامی که دههها در سبد کالای خانوارهای ایرانی جا داشته، بار دیگر با بحرانی جدی روبرو شده است. گزارشهای میدانی حاکی از آن است که از صبح روز شنبه (۲ اسفندماه)، درهای این واحد تولیدی در شهرک صنعتی البرز به روی کارکنان بسته شده و فعالیتهای عملیاتی آن به طور موقت متوقف گشته است.
برند تولیپرس، یکی از بزرگترین شرکتهای تولیدکننده مواد شوینده و پاککننده در ایران است که در سال ۱۳۴۳ در شهر تهران تأسیس شد و کارخانجات تولیدی شرکت تولیپرس، در شهرک البرز استان قزوین مستقر هستند.
این توقف تولید که ریشه در «مشکلات ساختاری تولید» عنوان شده، فراتر از یک تعطیلی ساده است؛ چرا که ۱۰۸ نیروی کار متخصص با میانگین سابقه ۱۸ تا ۲۵ سال را در وضعیت بلاتکلیفی قرار داده است. نکته حائز اهمیت برای تحلیلگران بازار کار، سرایت این بحران به زنجیره تأمین است؛ به طوری که واحد «بستهبندی پارس» (از زیرمجموعههای تولیپرس) نیز با از دست دادن خوراک تولیدی، ناچار به توقف کار برای نیروهای خود شده است.
در پاییز 1400، دادگستری کل استان تهران، با انتشار دادنامهای، حکم انحلال و تصفیه شرکت تولی پرس را صادر کرده بود. صدور این حکم به این دلیل بود که به گفته سهامداران این شرکت، عدم تشکیل مجمع فوقالعاده صاحبان سهام، جهت خروج از شمولیت ماده 141 قانون تجارت و همچنین شکایت از هیات مدیره این شرکت مطابق مواد 260 و 265 قانون تجارت و صورتهای مالی سال 98 (عدم اظهار نظر حسابرسی) عامل انحلال شد.
انباشت بدهی و ناترازی مالی؛ پاشنه آشیل تولیپرس
شنیدهها از مطالبات انباشتهای حکایت دارد که فشار مضاعفی بر بدنه انسانی شرکت وارد کرده است. کارگران معترض از طلب ۴ ماه حقوق و حق بیمه خبر میدهند. اما عمق فاجعه در بخش «سنوات» نمایان میشود؛ جایی که گفته میشود از سال ۱۳۹۰ تاکنون، حق سنوات نیروها واریز نشده است. برای یک بنگاه اقتصادی بزرگ، چنین ناترازی در پرداختهای پرسنلی، نشاندهنده چالشهای عمیق در جریان نقدینگی (Cash Flow) و احتمالاً سوءمدیریت در بازتوزیع منابع است.
سرمایه انسانی در مرز بازنشستگی
یکی از ابعاد استراتژیک این خبر برای فعالان کسبوکار، ترکیب سنی و تجربی نیروهای درگیر است. از مجموع ۱۰۸ نفر، حدود ۶۶ نفر واجد شرایط بازنشستگی هستند و مابقی نیز تا دو سال آینده به این مرحله میرسند. خروج ناگهانی این حجم از نیروی باسابقه در قالب تعطیلی، نه تنها ضربهای به معیشت آنها در آستانه سال نو است، بلکه دانش انباشته عملیاتی در این واحد قدیمی را نیز با خطر نابودی مواجه میکند.
بینتیجه ماندن مداخلات دولتی در کارخانه تولیپرس
علیرغم مراجعات مکرر به نهادهای دولتی و وعدههای مسئولان استانی مبنی بر رفع موانع تولید، خروجی عملیاتی همچنان صفر است. کارگران مدعی هستند که توقف خطوط تولید در سالهای اخیر به یک الگوی تکرارشونده تبدیل شده بود. این موضوع نشان میدهد که مسکنهای موقت دولتی نتوانستهاند درمان قطعی برای دردهای ساختاری تولیپرس باشند.
اکنون فعالان اقتصادی و ناظران بازار صنعت شوینده منتظر پاسخ رسمی هیئت مدیره تولیپرس هستند تا مشخص شود آیا این «تعطیلی موقت» پیشدرآمدی بر یک بازسازی ساختاری است یا آخرین میخ بر تابوت یکی از برندهای قدیمی ایران!
