در حالی که نبض اقتصاد دیجیتال ایران از ۱۸ دیماه ۱۴۰۴ به شماره افتاده است، حسین افشین، معاون علمی و فناوری رئیسجمهور، در خط مقدم پاسخگویی به بحران قرار گرفته و وعدهای داده که چشم میلیونها کاربر و کسبوکار به آن دوخته شده است: «اینترنت تا آخر هفته به وضعیت عادی بازمیگردد.» اما پشت این وعده امیدوارکننده، لایههای تلخی از واقعیتهای اقتصادی نهفته است که لرزه بر اندام اکوسیستم دانشبنیان کشور میاندازد.
افشین در نشستی که بوی «بستههای حمایتی» و «جبران خسارت» میداد، از مکانیزم اضطراری دولت پرده برداشت. او فاش کرد که در صورت تداوم قطعیها، برنامهای برای تزریق اینترنت از طریق آیپیهای ثابت به شرکتهای بزرگ در دستور کار بوده است؛ راهکاری که بیشتر به یک پانسمان موقت برای یک زخم عمیق شباهت دارد.
معاون رئیسجمهور با صراحتی کمسابقه، دست روی نقطه حساس ماجرا گذاشت و اعتراف کرد که در دنیای مدرن، اتصالِ یکطرفه شرکتها به شبکه جهانی بی فایده است؛ چرا که وقتی «مشتری» در خاموشی باشد، ویترینهای دیجیتال چیزی جز قبرستانهای پیکسل نیستند.
اما در بخش آمار و ارقام نیز جنجال به پاست؛ در حالی که زمزمه ضرر ۳.۸ همتی (هزار میلیارد تومانی) در فضای رسانهای پیچیده، افشین با تکیه بر فعال بودن دامنههای ir. مدعی است که عمق فاجعه کمتر از این اعداد است!
