متاسفانه با تمام جنب و جوش و فعالیت شرکتهای مختلف و عرضه کنندۀ کالا مانند سامسونگ، سونی و ال جی برای استفادۀ هرچه تمام تر از بزرگترین رویداد جهان و حضور تیم ملی ایران در جام جهانی فوتبال 2014 در برزیل، تنها سازمانی که هنوز حال و هوای جام جهانی به آن نفوذ نکرده فدراسیون فوتبال ایران است.
شاید مسالۀ هستهای، نیروگاههای اتمی و نشستهای 5+1 ایران سر تیتر بسیاری از خبرگزاریهای بین المللی باشد، ولی مطمئن باشید برای بسیاری از مردم دنیا که زندگی روزمره دارند، نه اهمیتی دارد و نه نام ایران را به خاطرشان ماندگار میکند.
اما اتقاقی مانند برگزاری جام جهانی، جمیعتی حدود 3.6 میلیارد نفر را به خود جذب میکند یعنی عددی معادل نصف جمعیت جهان و از طرفی پیشبینی شده زمان پخش زنده دیدارهای جام جهانی 2014 برزیل برای 200 کشور دنیا از مرز 73 هزار ساعت فراتر خواهد رفت و این زمان معادل روشن ماندن یک دستگاه تلویزیون به مدت هشت سال متوالی است.
حال با این تفاسیر وظیفه سازمانی مانند فدراسیون فوتبال در برندینگ نام ایران چیست؟ آیا غیر از این است که بسیاری از ایرانیان تا قبل از بازی تیم ملی کشورمان با تیم مالدیف، حتی نمیدانستند کشوری با این نام وجود دارد چه برسد به اینکه مالدیف یکی از گرانترین کشورها برای سفرهای ماهعسل است و یا برگزاری المپیکِ زمستانی در سوچی روسیه که آنرا بعنوان یک قطبِ گردشگری جدید معرفی کرد.
با توجه به این پتانسیل ایجاد شده، ایران یکی از پرمخاطبین رسانۀ مناسب برای برندینگ در مورد ایران را از دست داده است.
فدراسیون فوتبال آنقدر در این رابطه منفعل ظاهر شده تا جایی که دلالان سینمایی با شعار حمایت از تیم ملی در پروژۀ چهار میلیاردیِ «یار دوازدهم» اقدام به جمعآوری گروهی از بازیگران و ستارگان سینمایی کردهاند و در نظر دارند به همراه تیم ملی به برزیل سفر کنند و از وجه روحی تیم ملی فوتبال ایران را حمایت کنند!!
این نشان میدهد که سینماگران ما که از پس بازاریابی فیلمهای خودشان برنمیآیند، حضور ایران را در جام جهانی را فرصتی بزرگ برای بازاریابی پروژههای آتی خود مانند «رویای من برزیل» میدانند.
از تمام این موارد که بگذریم، تصمیم مدیر فدراسیون فوتبال ایران در نوبۀ خود بی نظیر بوده و آنهم اعلام عدم اجازۀ تعویض پیراهن بازیکنانِ ایران با بازیکنان تیم رقیب بعلت نبود پیراهن جایگزینِ به تعداد کافی است که تیتر بسیاری از خبرگزاریهای ورزشی در سراسر دنیا شده است.
سوال اینجاست که فدراسیون حتی به اندازۀ سینماگران، توانایی مجاب کردن اسپانسر خصوصی برای پیراهن تیم ملی را نداشته است.
یعنی نه تنها اصول بازاریابی و برندینگ در بزرگترین سازمانهای ایران اجرا نمیشود بلکه سادهترین اصول مدیریتی در سیاست خارجی سازمان نیز مورد توجه قرار نگرفته و سازمانهایی از این قبیل به راحتی در خدشهدار کردن یک برند عمل میکنند.
نباید فراموش کرد که مدیران و مشاوران و سخنگویانِ فدراسیون فوتبال بعنوان سازمان اداره کننده و سفیر کشورمان در جام جهانی برزیل، بزرگترین نقش را در برندینگِ نام «ایران» دارند.
© ۲۰۲۶ آیمارکتور – هرگونه استفاده از بخش یا کل مطالب آیمارکتور با ذکر نام رسانه مجاز است.
